قال امیرالؤمنین -علیه‌السلام-:

انّ لله -تعالی- شراباً لأولیائه؛

اِذا شَرَبوا، سَکروا؛

و اِذا سَکروا، طَرَبوا؛

و اِذا طَرَبوا، طابوا؛

و اِذا طابوا، ذابوا؛

و اِذا ذابوا، خَلَصوا؛

و اِذا خَلصوا، طَلَبوا؛

و اِذا طَلَبوا، وَجَدوا؛

و اِذا وَجَدوا، وَصَلوا؛

و اِذا وَصَلوا، اتّصَلوا؛

و اَذا اتّصَلوا، لافرق بینهم و بین حبیبهم...

از امیرالمؤمنین -علیه‌السلام- روایت شده است:

خدواند برای اولیاء خود، شرابی دارد که چون بیاشامند، مست می‌شوند؛

و چون مست شدند، به وجد و طرب می‎آیند؛

و چون به وجد و طرب آمدند، وجودشان از غل و غش پاک می‌گردد؛

و چون پاک شدند، در محبّت خدا ذوب می‌شوند؛

و چون ذوب شدند، خالص می‌گردند؛

و چون خالص گشتند، ذات او را طلب می‌کنند؛

و چون طلب نمودند، او را می‌یابند؛

و چون او را یافتند، با او جمع می‌شوند؛

و چون جمع شدند، التیام نموده و جدا نمی‌گردند؛

و چون ملتئم شدند و منقطع نگشتند، فرقی میان آن‌ها و محبوبشان باقی نمی‌ماند...

جامع السعادات، مولی محمدمهدی نراقی، ج۳، ص۱۲۲

پ.ن۱: دیدید؟ اون‌طوری هم که فکر می‌کردیم، همچین هم «سُکر» مرحله‌ی آخر نیست!

پ.ن۲: ما رو خیلی حلال کنید!