سُكر؛
هنگامی‌كه عشق و محبت به آخرین درجه برسد و بر قواى حیوانى و انسانى چیره گردد.
سُكر و حیرت، از مشاهده‌ی جمال محبوب دست می‌دهد كه در آن مرحله در مقام فنا و نیستى محو گشته، و از شراب طهور سست و حیران، و سر به خاك مذلت و نیستى نهاده.
سُكر حقیقى آن است كه سالك در فنا مقام گیرد.